Ateizme CevapAnswering Atheism

Answering Atheism

Ateizm, Tanrı’nın olmadığını söyler. Agnostik ise “Tanrı var mı, bilemeyiz” der. Ama “bilemeyiz” demek de bir iddiadır ve gerekçe ister; bunu ünlü ateist filozof Graham Oppy bile kabul eder. Bu sayfada iki görüşü de akılla ve kanıtla sınıyoruz. Önce Tanrı’nın var olup olmadığına, sonra İsa’nın gerçekten dirilip dirilmediğine, en son da en sık duyulan itirazlara bakıyoruz.Atheism says there is no God. The agnostic says, “We can’t know whether God exists.” But “we can’t know” is a claim too, and it needs reasons; even the well-known atheist philosopher Graham Oppy admits this. On this page we test both views with reason and evidence. First we ask whether God exists, then whether Jesus really rose from the dead, and last we look at the objections people raise most often.*

KısacaIn Short

1Her şey bir yerden geldiEverything came from somewhereVar olmak zorunda olmayan şeyler kendi kendini açıklayamaz. Sonunda, hep var olan ve hiçbir şeye muhtaç olmayan bir varlığa varırız.Things that didn’t have to exist can’t explain themselves. In the end we arrive at a being that has always existed and needs nothing else.Tümünü okuRead all
2Evren hayata göre ayarlanmışThe universe is set up for lifeEvrenin ayarları biraz farklı olsaydı ne yıldız olurdu ne de hayat. “Sayısız evren var” demek sorunu çözmez, sadece bir adım geri iter.If the universe’s settings were slightly different, there would be no stars and no life. Saying “there are countless universes” doesn’t solve this; it only moves it back a step.Tümünü okuRead all
3Bilinç, vicdan ve akılConsciousness, conscience and reasonHissetmemiz, doğruyu yanlıştan ayırmamız ve aklımıza güvenebilmemiz, kör madde ile değil, bizi bilerek yaratan bir Tanrı ile açıklanır.That we can feel, tell right from wrong and trust our own minds is explained not by blind matter but by a God who made us on purpose.Tümünü okuRead all
4İncillere güvenebilirizWe can trust the Gospelsİnciller, olayları görenler hâlâ yaşarken yazıldı. Büyük İskender hakkındaki kaynaklarımızdan çok daha eskiler.The Gospels were written while the eyewitnesses were still alive. They are far closer to the events than our sources on Alexander the Great.Tümünü okuRead all
5İsa ölümden dirildiJesus rose from the deadŞüpheci tarihçilerin de kabul ettiği olgular var: çarmıh, boş mezar, öğrencilerin onu diri görmesi, düşmanken inanan Pavlus. Bunları en iyi diriliş açıklar.Even sceptical historians accept certain facts: the crucifixion, the empty tomb, the disciples seeing Him alive, Paul turning from enemy to believer. The resurrection explains them best.Tümünü okuRead all
6Tanrı bugün de konuşuyorGod still speaks todayFatima, Lanciano, Padre Pio: tanıkları ve laboratuvar raporları olan mucizeler. Bir de ateistken inanmaya başlayan insanlar.Fatima, Lanciano, Padre Pio: miracles with witnesses and laboratory reports. And people who were atheists and came to believe.Tümünü okuRead all
7Kötülük ve Tanrı’nın sessizliğiEvil and God’s silenceKötülük gerçek bir sorun, ama “kötü” demek için bir iyilik ölçüsü gerekir. Tanrı, inanmayı akla uygun kılacak kadar görünür, ama imanı zorlamaz.Evil is a real problem, but calling something “evil” needs a standard of good. God shows enough of Himself to make belief reasonable, but He doesn’t force faith.Tümünü okuRead all
8Bilim, Kutsal Kitap ve dinlerScience, the Bible and religionsBilim evrenin nasıl işlediğini anlatır, neden var olduğunu değil. Din adına yapılan kötülükler ve dinlerin çok olması, Tanrı’nın olmadığını göstermez.Science tells us how the universe works, not why it exists. Evil done in the name of religion, and the number of religions, don’t show that God doesn’t exist.Tümünü okuRead all

Tam tartışma aşağıdaThe full case below

I. BölümPart I

Tanrı Var mı?Does God Exist?

1Her şey nereden geldi?Where Did Everything Come From?

Ormanda yürürken yerde parlak bir top bulduğunuzu düşünün. “Bu buraya nereden geldi?” diye sorarsınız. Arkadaşınız “Hiçbir yerden, öylece var” derse şaka yaptığını düşünürsünüz. Top ne kadar büyük olursa olsun, bir açıklaması olmalı. Evren de böyle.

Siz, ben, dünya, yıldızlar: Hiçbirimiz var olmak zorunda değildik. Anne babanız hiç tanışmasaydı siz olmazdınız. Var olmak zorunda olmayan şeyleri, yine var olmak zorunda olmayan başka bir şeyle açıklayamayız. Sonunda kendi kendine var olan, hiçbir şeye muhtaç olmayan bir varlığa varmamız gerekir. Cliffe Knechtle’ın dediği gibi: Yoktan bir şey çıkmaz.

“Evren hep vardı” diyenler de var. Ama bu, soruyu ortadan kaldırmaz. Arka arkaya sonsuz sayıda vagon dizseniz de lokomotif yoksa hiçbiri yürümez. Evren hep var olmuş olsa bile, neden var olduğu sorusu yine yerinde durur.

Bu ilk varlık madde olamaz, çünkü madde değişir ve başka türlü de olabilirdi. Zamanın da dışındadır, çünkü zaman değişimle başlar. Evreni yaratmayı seçebildiğine göre bir akla, bir kişiye benzer. Sınırsız güçte, zamanın ve maddenin dışında bir akıl: İnsanların Tanrı dediği varlık budur.

“Peki Tanrı’yı kim yarattı?”

Bu delil “Her şeyin bir yaratıcısı vardır” demez. “Başlayan, değişen ve var olmayabilecek şeylerin bir sebebi vardır” der. Tanrı başlamamıştır, değişmez ve hep vardır. Her şeyin bir sebebi olsaydı sebepler zinciri hiç bitmez, hiçbir şey de var olmazdı. Zincir bir yerde durmalı. Ateist onu evrende durdurur, Hristiyan Tanrı’da.

Imagine you’re walking in a forest and find a shiny ball on the ground. You ask, “Where did this come from?” If your friend said, “Nowhere, it’s just there,” you’d think he was joking. However big the ball is, it needs an explanation. The universe is the same.

You, me, the earth, the stars: none of us had to exist. If your parents had never met, you wouldn’t be here. We can’t explain things that didn’t have to exist by pointing to something else that didn’t have to exist. In the end we have to reach a being that exists by itself and needs nothing else. As Cliffe Knechtle says: nothing comes from nothing.

Some say, “The universe has always been here.” But that doesn’t make the question go away. Line up an endless row of train cars, and without an engine none of them moves. Even if the universe has always existed, we can still ask why it exists at all.

This first being can’t be matter, because matter changes and could have been different. It is outside time too, because time begins with change. And since it could choose to create a universe, it is like a mind, a person. A mind of unlimited power, outside time and matter: this is the being people call God.

“Then who made God?”

The argument doesn’t say “everything has a maker.” It says “things that begin, change or might not have existed have a cause.” God didn’t begin, doesn’t change and has always existed. If everything had a cause, the chain of causes would never end, and nothing would exist at all. The chain has to stop somewhere. The atheist stops it at the universe; the Christian stops it at God.

2Evren hayata göre ayarlanmışA Universe Set Up for Life

Evrenin, hayatın var olabilmesi için tam tutturulmuş ayarları var. Bunlardan biri, evrenin ne kadar hızlı genişlediğini belirleyen sayıdır. Bu sayı birazcık büyük olsaydı evren dağılıp giderdi; ne yıldız olurdu ne gezegen. Birazcık küçük olsaydı evren doğar doğmaz kendi üstüne çökerdi. Buradaki “birazcık”, virgülden sonra 120 sıfır gelen bir farktır.

Fizikçi Luke Barnes, evrenin tesadüfen hayata uygun çıkma ihtimalini hesapladı. Bu ihtimal, bir zarı 70 kez atıp hepsinde 6 getirmekten çok daha düşük. Böyle bir zar görseniz “Şans işte” demezsiniz; hileli olduğunu düşünürsünüz.

Üstelik doğa yasaları evrendeki şeylere tam uyuyor; tıpkı bir oyunun kurallarının kendi taşlarına uyması gibi. Satrancın kuralları tavla pullarına uymaz. Bizim evrenimizde ise kurallar ve taşlar birbirine uyuyor. Evren bir de incelenmeye çok elverişli. Tanrı varsa bunların hiçbiri şaşırtıcı değil: Bizi yaratan, dünyayı tanımamızı ister.

“Belki sayısız evren vardır”

En sık duyulan cevap bu: Sayısız evren var, biz de tesadüfen hayata uygun olanındayız. Ama bu cevap sorunu çözmüyor:

Bu kadar evren üreten bir mekanizmanın kendisinin de ince ayarlı olması gerekir. Sorun sadece bir adım geri gider.
Böyle bir evren yığınında, bizimki gibi düzenli ve uzun ömürlü dünyalardan çok, bir anlığına oluşup kaybolan tek başına beyinler olurdu. O zaman siz de büyük ihtimalle böyle bir beyin olurdunuz ve gözlerinize güvenemezdiniz.
“Başka türlü olsaydı burada olup soramazdık” demek bir şey açıklamaz. Elli kişilik bir idam mangasının hepsi ıskalasa, hayatta kalan adam “Şaşırmamalıyım” demez; bilerek ıskaladıklarını düşünür.

The universe has settings that are tuned just right for life to exist. One of them is the number that sets how fast the universe expands. If it were a tiny bit bigger, the universe would have flown apart, with no stars and no planets. If it were a tiny bit smaller, the universe would have collapsed on itself right after it began. “A tiny bit” here means a difference with 120 zeros after the decimal point.

The physicist Luke Barnes worked out the odds of the universe turning out fit for life by chance. They are far lower than rolling a die 70 times and getting a six every time. If you saw that happen, you wouldn’t say, “Just luck”; you’d think the die was loaded.

On top of that, the laws of nature fit what’s in the universe, just as a game’s rules fit its own pieces. The rules of chess don’t fit backgammon pieces. In our universe, the rules and the pieces fit each other. The universe is also very well suited to being studied. If God exists, none of this is surprising: the One who made us wants us to get to know the world.

“Maybe there are countless universes”

This is the most common reply: there are countless universes, and we just happen to be in one that suits life. But it doesn’t solve the problem:

A mechanism that makes so many universes would itself need to be finely tuned. The problem just moves back a step.
In such a pile of universes, lone brains that pop into existence for a moment and vanish would be far more common than orderly, long-lasting worlds like ours. Then you would most likely be one of those brains, and you couldn’t trust your own eyes.
“If things were different, we wouldn’t be here to ask” explains nothing. If all fifty members of a firing squad missed, the man still standing wouldn’t say, “I shouldn’t be surprised”; he’d think they missed on purpose.

3Bilinç, vicdan ve akılConsciousness, Conscience and Reason

Bilinç

Beyniniz gri ve yumuşak bir dokudur. İçindeki elektrik ve kimya, bir şekilde kahvenin tadını, bir şarkının hüznünü hissetmenizi sağlıyor. Bu eşleşme başka türlü de olabilirdi. Acı ile zevk yer değiştirebilirdi: Elinizi ateşe soktuğunuzda zevk alır, ama yine de elinizi çekerdiniz. Davranışınız değişmeyeceği için evrim bunu fark etmezdi. Çünkü evrim ne yaptığımızı seçer, içimizde ne hissettiğimizi değil. Joe Schmid’i Tanrı’ya ilk yaklaştıran soru buydu: İç dünyamızın bu kadar düzenli olması tesadüf olabilir mi?

Vicdan

Sırf eğlence için bir bebeğe işkence etmek yanlıştır. Herkes aksini düşünse bile yanlış olurdu. Ünlü ateist filozof J. L. Mackie bile böyle bir ahlakın Tanrı olmadan ortaya çıkmasının pek olası olmadığını kabul etti. Ateizme göre vicdanımız doğruyu gösterdiği için değil, hayatta kalmamıza yaradığı için gelişti. O zaman ona güvenmek için bir sebep kalmaz. Tanrı varsa vicdan, iyiliğin kaynağından gelen bir sestir.

Aklın kendisi

Pat Flynn ateistken şunu fark etti: Evrende sadece madde varsa, düşüncelerimiz de beyindeki kimyasal olaylardan ibarettir. O zaman özgür irade de yoktur; bir katili suçlamak, bir kasırgayı suçlamak kadar anlamsız olur. Daha da kötüsü: Aklımız doğruyu bulmak için değil sadece hayatta kalmak için oluştuysa, “ateizm doğru” diyen aklımıza neden güvenelim? Tanrı varsa aklımıza güvenmek için bir sebebimiz olur: Bizi yaratan, gerçeği bilmemizi ister.

Güzellik

Dünya gri ve sıkıcı bir yer olabilirdi. Oysa galaksilerden bir yaprağın damarlarına kadar güzellikle dolu, üstelik bu güzelliği görebilen varlıklar var. Tanrı’ya inanmayan filozof Paul Draper bile, güzel bir dünyanın Tanrı varsa daha beklenen bir şey olduğunu kabul eder.

Consciousness

Your brain is soft grey tissue. Somehow the electricity and chemistry inside it let you feel the taste of coffee or the sadness of a song. That link could have been different. Pain and pleasure could have been swapped: you would enjoy putting your hand in a fire, but still pull it away. Since your behaviour wouldn’t change, evolution wouldn’t notice. Evolution picks what we do, not what we feel inside. This is the question that first drew Joe Schmid toward God: can it be chance that our inner life is so orderly?

Conscience

Torturing a baby for fun is wrong. It would be wrong even if everyone thought otherwise. Even the well-known atheist philosopher J. L. Mackie admitted that a morality like this was unlikely to arise without God. On atheism, our conscience grew not because it shows us what is right, but because it helped us survive. Then we have no reason to trust it. If God exists, conscience is a voice from the source of all goodness.

Reason itself

When Pat Flynn was an atheist, he noticed this: if there is nothing but matter, our thoughts are just chemical events in the brain. Then there is no free will either, and blaming a murderer makes as little sense as blaming a hurricane. Worse still: if our minds were shaped to survive rather than to find the truth, why trust the mind that says “atheism is true”? If God exists, we have a reason to trust our minds: the One who made us wants us to know the truth.

Beauty

The world could have been a grey, dull place. Instead it is full of beauty, from galaxies to the veins of a leaf, and there are beings who can see it. Even the philosopher Paul Draper, who doesn’t believe in God, admits that a beautiful world is more to be expected if God exists.

II. BölümPart II

Tanrı Konuştu mu? İsa ve DirilişHas God Spoken? Jesus and the Resurrection

4İncillere güvenebilir miyiz?Can We Trust the Gospels?

Tanrı’nın var olduğunu gördük. Sıradaki soru şu: Tanrı bizimle konuştu mu? Hristiyanlık, Tanrı’nın İsa’da konuştuğunu ve İsa’nın ölümden dirildiğini söyler. Bunu anlamak için önce kaynaklara, yani İncillere bakalım.

Olayları görenler hayattayken yazıldı

İnciller, İsa’nın ölümünden 40-60 yıl sonra, onu tanıyanlar hâlâ yaşarken yazıldı. Büyük İskender hakkındaki en iyi kaynaklarımız ise ölümünden 300-400 yıl sonra yazıldı; yine de kimse onun hayatından şüphe etmez. Antik çağdan kalan hiçbir kitabın, İnciller kadar çok ve eski el yazması yoktur.

Kimin yazdığı belli

Bazıları İncillerin isimsiz dolaştığını, yazar adlarının sonradan eklendiğini söyler. Ama elimizdeki eski el yazmalarının hepsinde aynı isimler var: Matta, Markos, Luka ve Yuhanna. Luka da İncilini olayları baştan beri görenlere sorarak yazdığını söyler (Luka 1:1-4).

İncillerin dışından da biliyoruz

Yahudi tarihçi Josefus, İsa’dan ve kardeşi Yakup’tan söz eder. Romalı tarihçi Tacitus, İsa’nın Pilatus zamanında idam edildiğini yazar. Ciddi hiçbir tarihçi, İsa’nın yaşadığını ve çarmıhta öldüğünü inkâr etmez.

“Ama İnciller birbirini tutmuyor”

Ateistler, İncillerin İsa’nın öldüğü saat ya da son sözleri gibi ayrıntılarda farklı olduğunu söyler. Aynı olayı gören dört tanığın ayrıntılarda farklı anlatması normaldir. Mahkemeler kelimesi kelimesine aynı olan ifadelerden şüphelenir, çünkü ezberletilmiş olabilirler. Önemli olan asıl noktada birleşmeleridir: İsa çarmıha gerildi, gömüldü, üçüncü gün mezar boş bulundu ve öğrencileri onu diri gördü. Uydurma metinler de böyle sade değildir. 2. yüzyılda yazılan sahte bir İncil’de İsa mezardan dev gibi çıkar, arkasından da konuşan bir haç gelir. Markos ise kadınların korkup kaçtığını sade bir dille anlatır.

We’ve seen that God exists. The next question is: has God spoken to us? Christianity says God spoke in Jesus, and that Jesus rose from the dead. To look into this, let’s start with the sources: the Gospels.

Written while the eyewitnesses were alive

The Gospels were written 40 to 60 years after Jesus’ death, while people who knew Him were still alive. Our best sources on Alexander the Great were written 300 to 400 years after his death, and nobody doubts his life story. No other book from the ancient world has as many old copies as the Gospels.

We know who wrote them

Some say the Gospels went around without names and the authors were added later. But every old copy we have gives the same names: Matthew, Mark, Luke and John. And Luke says he wrote his Gospel by asking people who had seen the events from the start (Luke 1:1-4).

We know about Jesus from outside the Gospels too

The Jewish historian Josephus mentions Jesus and His brother James. The Roman historian Tacitus writes that Jesus was executed under Pontius Pilate. No serious historian denies that Jesus lived and died on a cross.

“But the Gospels don’t agree”

Atheists point out that the Gospels differ on details like the hour of Jesus’ death or His last words. It’s normal for four witnesses to the same event to tell the details differently. Courts get suspicious when statements match word for word, because they may have been rehearsed. What matters is that they agree on the main point: Jesus was crucified and buried, on the third day the tomb was found empty, and His disciples saw Him alive. Made-up stories aren’t this plain, either. In a fake gospel from the second century, Jesus walks out of the tomb as a giant, followed by a talking cross. Mark just tells us, simply, that the women ran away afraid.

5İsa gerçekten dirildi mi?Did Jesus Really Rise?

Tarihçi Gary Habermas, sadece şüpheci tarihçilerin de kabul ettiği olgulara bakar. Ateist Bart Ehrman da dahil, bu konuda çalışan tarihçilerin çoğu şunları kabul eder:

İsa çarmıhta öldü.
Öğrencileri kısa süre sonra onu diri gördüklerine gerçekten inandı; kimi tek başına, kimi kalabalık hâlde.
Hristiyanlara zulmeden Pavlus, İsa’yı gördüğüne inanarak Hristiyan oldu.
İsa’ya inanmayan kardeşi Yakup da inandı.

Tarihçilerin üçte ikisi kadarı mezarın boş bulunduğunu da kabul eder. Soru şu: Bütün bunları en iyi ne açıklar?

Olaylara çok yakın bir kayıt

Pavlus, Korintlilere yazdığı mektupta kendisine öğretilen kısa bir inanç metnini aktarır: Mesih öldü, gömüldü, üçüncü gün dirildi; Petrus’a, sonra on iki öğrenciye, sonra aynı anda beş yüzden fazla kişiye göründü (1. Korintliler 15:3-8). Bu beş yüz kişinin çoğunun hâlâ hayatta olduğunu da ekler; yani “İnanmıyorsanız gidin, sorun” der. Pavlus bu metni büyük ihtimalle, çarmıhtan birkaç yıl sonra Kudüs’te Petrus ve Yakup’la geçirdiği iki haftada öğrendi (Galatyalılar 1:18). Bir efsanenin oluşması için bu çok kısa bir süre.

Hayal görmüş olabilirler mi?

Tarihçi Michael Licona’ya göre bu açıklama tutmaz. Yakınını kaybedenlerin sadece yüzde yedisi kadarı onu gördüğünü söyler. Hayal görmek rüya görmeye benzer: İki kişi aynı rüyayı görmez, bir kalabalık da aynı hayali görmez. Üstelik Pavlus yas tutan biri değil, Hristiyanlara zulmeden bir düşmandı. Yakup da inanmıyordu.

Yalan söylemiş olabilirler mi?

İnsanlar doğru sandıkları bir yalan uğruna ölebilir. Ama yalan olduğunu bildikleri bir şey uğruna ölmezler. Öğrenciler İsa’yı görüp görmediklerini biliyordu. Petrus, Pavlus ve Yakup bunu anlattıkları için öldürüldü. Licona’nın dediği gibi: Yalancılardan şehit çıkmaz.

Ceset çalınmış olabilir mi?

O dönemin mezar hırsızları değerli kefeni alır, cesedi bırakırdı. İncillerde ise kefen yerinde, ceset yok (Yuhanna 20:6-7). Yahudi yetkililer de mezarın boş olduğunu inkâr etmedi; sadece cesedin çalındığını söylediler (Matta 28:13). Boş mezarı ilk bulanlar da kadınlardı. O dönemde kadınların tanıklığına mahkemede pek değer verilmezdi. Hikâyeyi uyduran biri tanık olarak kadınları seçmezdi.

“Başka dinlerde de böyle tanıklar var”

Alex O’Connor, Mormon Kilisesi’nin kurucusu Joseph Smith’in altın levhalarını gördüğünü söyleyen tanıkları örnek verir. Trent Horn farkı gösterir: Smith bu tanıkları kendisi seçip ikna etmeye çalışıyordu, birinin de bu işte parası vardı. İsa’nın öğrencileri ise umudunu yitirmişti; liderleri ölmüştü ve kimse bir şey beklemiyordu. Mormonlukta, düşmanken dönen bir Pavlus da yok.

Diriliş neyi gösterir?

Yahudiler, ölülerin dirilişini dünyanın sonunda, herkes için bekliyordu. Tek bir adamın tarihin ortasında dirildiğini söylemek, kimsenin uydurmak isteyeceği bir şey değildi. Diriliş, İsa’nın kendisi hakkında söylediklerini de doğrular. İsa, sadece Tanrı’nın yapabileceği bir şeyi yaptı ve günahları bağışladı (Markos 2:5-7). Yargılanırken de kendini, Daniel peygamberin gördüğü, göklerin bulutlarıyla gelen kişi olarak tanıttı (Markos 14:61-64; Daniel 7:13-14). Bu yüzden Tanrı’ya hakaretle suçlanıp ölüme mahkûm edildi. Tanrı onu ölümden diriltti; yani “O doğru söyledi” dedi.

The historian Gary Habermas looks only at facts that sceptical historians accept too. Most historians who study this, the atheist Bart Ehrman among them, agree that:

Jesus died on the cross.
Soon after, His disciples truly believed they had seen Him alive, some alone and some in groups.
Paul, who persecuted Christians, became a Christian because he believed he had seen Jesus.
James, Jesus’ brother, who hadn’t believed in Him, came to believe too.

About two thirds of historians also accept that the tomb was found empty. So the question is: what explains all this best?

A record very close to the events

In his letter to the Corinthians, Paul passes on a short statement of faith he had been taught: Christ died, was buried and rose on the third day; He appeared to Peter, then to the Twelve, then to more than five hundred people at once (1 Corinthians 15:3-8). He adds that most of the five hundred are still alive; in other words, “If you don’t believe it, go and ask them.” Paul most likely learned this when he spent two weeks in Jerusalem with Peter and James, a few years after the crucifixion (Galatians 1:18). That is far too short a time for a legend to grow.

Could they have been seeing things?

According to the historian Michael Licona, this doesn’t work. Only about seven per cent of grieving people say they saw the person they lost. Seeing things is like dreaming: two people don’t have the same dream, and a crowd doesn’t see the same vision. Besides, Paul wasn’t grieving; he was an enemy persecuting Christians. And James didn’t believe.

Could they have been lying?

People will die for a lie they think is true. But they don’t die for something they know is a lie. The disciples knew whether or not they had seen Jesus. Peter, Paul and James were killed for saying so. As Licona puts it: liars make poor martyrs.

Could the body have been stolen?

Grave robbers back then took the valuable burial cloths and left the body. In the Gospels, the cloths are still there and the body is gone (John 20:6-7). The Jewish leaders didn’t deny the tomb was empty either; they only said the body had been stolen (Matthew 28:13). And the first people to find the empty tomb were women. In those days, a woman’s word counted for little in court. Anyone making up the story wouldn’t have picked women as witnesses.

“Other religions have witnesses like this too”

Alex O’Connor points to the people who said they saw the golden plates of Joseph Smith, the founder of the Mormon Church. Trent Horn shows the difference: Smith picked these witnesses himself and was trying to convince them, and one of them had money in the venture. Jesus’ disciples, on the other hand, had lost hope; their leader was dead and nobody expected anything. And Mormonism has no Paul, no enemy who changed sides.

What does the resurrection show?

The Jews expected the dead to rise at the end of the world, all together. Saying that one man had risen in the middle of history wasn’t something anyone would want to make up. The resurrection also backs up what Jesus said about Himself. Jesus did something only God can do: He forgave sins (Mark 2:5-7). At His trial He said He was the one the prophet Daniel saw, coming with the clouds of heaven (Mark 14:61-64; Daniel 7:13-14). For this He was accused of insulting God and sentenced to death. God raised Him from the dead, as if to say: “He was telling the truth.”

6Tanrı bugün de konuşuyorGod Still Speaks Today

Trent Horn şunu söyler: İsa dirildiyse, annesinin ona inananlara görünmesi şaşırtıcı değildir. Joe Schmid’i ateizmden döndüren de felsefeden çok belgelenmiş mucizeler oldu. Onun için mesele basitti: Kesilen bir bacak geri geliyorsa, fikirlerimizi olaylara uydurmamız gerekir.

Tanıkları ve raporları olan mucizeler

Calanda (1640): İspanya’da bir çiftçinin kesilen bacağı, iki yıl sonra bir gecede yerine geldi. Bacağı kesen cerrahlar dahil onlarca kişi yeminli ifade verdi.
Fatima (1917): Üç çoban çocuk, bir mucizeyi üç ay önceden haber verdi. O gün on binlerce kişi, güneşe benzeyen bir ışığın gökte döndüğünü gördü. Aralarında Kilise’ye düşman bir gazetenin muhabiri de vardı.
Lanciano (8. yüzyıl): Ayinde ekmek ete, şarap kana dönüştü. 1970’teki incelemede et insan kalp kası, kan da insan kanı çıktı; hiçbir koruyucu madde yoktu.
Padre Pio (1887-1968): Ellerindeki ve ayaklarındaki yaralar elli yıl kanadı, ama ne iyileşti ne de mikrop kaptı. Öldüğü gün iz bırakmadan kapandı.
Zeytun (1968-1971): Kahire’de bir kilisenin kubbesinde ışıktan bir kadın figürü üç yıl boyunca göründü. İlk görenler Müslüman işçilerdi; bazı geceler yüz binlerce kişi izledi.

Ayrıntılar ve şüphecilere verilen cevaplar için Mucizeler sayfamıza bakın. Her olay için tek tek bir bahane bulunabilir. Ama hepsini birden açıklamaya çalışan bahaneler, mucizelerin kendisinden daha inanılmaz hâle gelir.

Milyonlarca insanın tecrübesi

Tarih boyunca milyonlarca insan Tanrı’yla karşılaştığını anlattı. Birinin anlattığına, aksine bir sebep yoksa inanmak akla uygundur; tarih hakkında bildiklerimizin çoğu buna dayanır. Ateist filozof Graham Oppy bile, insanları inandıran şeyin çoğu zaman tartışmalar değil, bu tür tecrübeler olduğunu kabul eder.

Ateistken inananlar

Joe Schmid on yıl ateist ve agnostik kaldı, Tanrı’ya karşı yüzlerce saat video çekti. Önce bilinç ve ince ayar onu Tanrı’ya yaklaştırdı, sonra mucizeleri incelediği aylar onu Kilise’ye döndürdü.
Pat Flynn, Nietzsche okuyarak ateist oldu. Ateizmin ahlakı ve özgür iradeyi boşlukta bırakmasından rahatsız oldu. Bir Noel gecesi, rahip ekmeği yukarı kaldırdığında, olması gereken yerin burası olduğunu anladı.
Mark Goring on iki, on üç yaşlarında inancını kaybetti. Her gece diz çöküp “Tanrım, eğer varsan, göster bana. Ben hazırım” diye dua etti. Bir gece yıllardır süren korkusunun yerini derin bir huzur aldı. Bugün Kanada’da rahip.

Üçü de aynı şeyi söylüyor: Tanrı’yı samimi bir kalple arayan onu bulur (Matta 7:7-8).

Trent Horn puts it this way: if Jesus rose, it’s no surprise that His mother would appear to people who believe in Him. What brought Joe Schmid out of atheism was less philosophy than documented miracles. For him it was simple: if a cut-off leg grows back, we have to fit our ideas to the facts.

Miracles with witnesses and records

Calanda (1640): In Spain, a farmer’s amputated leg came back overnight two years later. Dozens of people, including the surgeons who cut it off, gave sworn statements.
Fatima (1917): Three shepherd children announced a miracle three months ahead. That day tens of thousands of people saw a light like the sun spinning in the sky. Among them was a reporter from a newspaper hostile to the Church.
Lanciano (8th century): At Mass, bread turned into flesh and wine into blood. When they were tested in 1970, the flesh was human heart muscle and the blood was human blood; there was no preservative.
Padre Pio (1887-1968): The wounds in his hands and feet bled for fifty years, yet they never healed and never became infected. On the day he died they closed without a scar.
Zeitoun (1968-1971): In Cairo, a figure of a woman made of light appeared on a church dome for three years. The first to see her were Muslim workers; on some nights hundreds of thousands watched.

For the details, and answers to the sceptics, see our Miracles page. You can find an excuse for each event on its own. But the excuses needed to explain all of them together become harder to believe than the miracles themselves.

The experience of millions

All through history, millions of people have said they met God. If someone tells us something and we have no reason to doubt them, it makes sense to believe them; most of what we know about history works this way. Even the atheist philosopher Graham Oppy admits that what brings people to believe is usually not arguments but experiences like these.

Atheists who came to believe

Joe Schmid was an atheist and agnostic for ten years and made hundreds of hours of videos against God. First, consciousness and fine-tuning drew him toward God; then months of studying miracles brought him back to the Church.
Pat Flynn became an atheist reading Nietzsche. It bothered him that atheism left morality and free will with nothing to stand on. One Christmas Eve, when the priest lifted up the bread at Mass, he knew this was where he belonged.
Mark Goring lost his faith at twelve or thirteen. Every night he knelt and prayed, “God, if You’re real, show me. I’m in.” One night the fear he’d felt for years gave way to a deep peace. Today he is a priest in Canada.

All three say the same thing: whoever looks for God with an honest heart finds Him (Matthew 7:7-8).

III. BölümPart III

İtirazlarObjections

7Kötülük ve Tanrı’nın sessizliğiEvil and God’s Silence

Bu, ateistlerin en güçlü sorusudur. Joe Schmid’i Kilise’den uzaklaştıran, milyonlarca yıl boyunca birbirini parçalayan hayvanlardı. Trent Horn da en çok zorlandığı sorunun bu olduğunu söyler. Hafife almadan birkaç şey söyleyelim.

“Kötü” demek için bir ölçü gerekir

Bir şeye “kötü” diyebilmek için neyin “iyi” olduğunu bilmek gerekir. Cliffe Knechtle’ın dediği gibi: Tanrı yoksa kötülük sorunu da yoktur; dünya sadece olduğu gibidir. Kötülüğe öfkelenmemiz, gerçek bir iyilik ölçüsüne inandığımızı gösterir.

Bazı iyilikler acı olmadan olmaz

Tehlike olmadan cesaret, acı olmadan merhamet, haksızlık olmadan bağışlama olmaz. Tanrı bize özgür irade verdiyse, onu kötüye kullanmamıza da izin vermiş demektir. Tanrı’nın her yaptığının sebebini görememek de şaşırtıcı değil. Usta bir satranç oyuncusunun aptalca görünen bir hamlesi, bizim göremediğimiz bir plana hizmet edebilir.

İnsanlardan önce çekilen acı

Bazı ateistler, insanlar ortaya çıkmadan milyonlarca yıl önce de hayvanların acı çektiğini hatırlatır; bu acı insanların günahıyla açıklanamaz. Ama acı bir uyarı sistemidir, hayvanların tehlikeden kaçmasını sağlar. Acı hissetmeyen bir canlı uzun yaşamaz. Trent Horn şöyle sorar: Bütün insanlar Dünya’yı terk etse, geride kalan hayvanlar acı çekecek diye Dünya’yı yok eder miydiniz? Çoğumuz etmezdik, çünkü hayvanların var olması, acılarına rağmen iyidir.

Tanrı neden daha açık konuşmuyor?

Joe Schmid ve Katolik filozof Ethan Muse aynı cevabı verir: Tanrı, inanmayı akla uygun kılacak kadar delil verir, ama şüpheyi imkânsız kılacak kadar değil. Böylece iman zorla değil, sevgiyle verilen bir cevap olur. Delil her zaman imanı da getirmez. İsa’nın anlattığı bir hikâyede İbrahim şöyle der: “Musa’yı ve peygamberleri dinlemiyorlarsa, ölülerden biri dirilse bile ikna olmazlar” (Luka 16:31). Knechtle’a göre çoğu zaman asıl engel delil değil, gururdur. Tanrı’yı kabul etmek, onun önünde diz çökmek demektir.

Tanrı olmadan geriye sadece kötülük kalır

Trent Horn’un dediği gibi: “Tanrı’yı resimden çıkarırsam, geriye sadece o korkunç kötülükler kalır; ne adalet ne de bir umut.” Hristiyanlık, acıdan uzak duran bir Tanrı anlatmaz. Çarmıhta acıyı kendi üstüne alan bir Tanrı anlatır.

This is the atheist’s strongest question. What pushed Joe Schmid away from the Church was the thought of animals tearing each other apart for millions of years. Trent Horn also says it’s the question he finds hardest. Without brushing it aside, here are a few things to consider.

Calling something “evil” needs a standard

To call something “evil,” you have to know what “good” is. As Cliffe Knechtle says: if there is no God, there is no problem of evil either; the world just is what it is. The fact that evil makes us angry shows we believe in a real standard of good.

Some good things can’t exist without pain

There’s no courage without danger, no compassion without suffering, no forgiveness without a wrong. If God gave us free will, He also let us misuse it. And it’s no surprise that we can’t see the reason for everything God does. A chess master’s move can look foolish and still serve a plan we can’t see.

Pain before humans existed

Some atheists point out that animals suffered for millions of years before humans came along, so that pain can’t be blamed on human sin. But pain is a warning system: it helps animals escape danger. A creature that feels no pain won’t live long. Trent Horn asks: if all humans left the earth, would you destroy it because the animals left behind would suffer? Most of us wouldn’t, because it’s good that animals exist, even with their pain.

Why doesn’t God speak more clearly?

Joe Schmid and the Catholic philosopher Ethan Muse give the same answer: God gives enough evidence to make belief reasonable, but not so much that doubt becomes impossible. That way, faith is a response of love, not something forced. Evidence doesn’t always lead to faith anyway. In a story Jesus told, Abraham says: “If they do not hear Moses and the prophets, neither will they be convinced if some one should rise from the dead” (Luke 16:31). For Knechtle, the real obstacle is often not evidence but pride. Accepting God means kneeling before Him.

Without God, only the evil is left

As Trent Horn puts it: “If I threw God out of the picture, all I’d be left with is the horrid evils,” with no justice and no hope. Christianity doesn’t tell of a God who keeps His distance from pain. It tells of a God who took pain on Himself on the cross.

8Bilim, Kutsal Kitap ve dinlerScience, the Bible and Religions

Diyanet İlmî Dergi’de çıkan bir makale, Türkiye’de gençlerin neden ateist olduğunu şöyle sıralar: hiçbir kurala bağlı olmadan yaşama isteği, dinin bilime düşmanmış gibi anlatılması, dinin para ve siyaset için kullanılması ve dini metinleri harfi harfine okuyup şiddeti öne çıkaran gruplar. Bunların hiçbiri Tanrı’nın olmadığını göstermez. Ama hepsi ciddiye alınmalı.

Bilim ile iman rakip değil

Bilim, evrenin nasıl işlediğini anlatır; neden var olduğunu anlatmaz. Yukarıda gördüğümüz ince ayarı bulan da bilimin kendisi. Modern bilimin öncülerinin çoğu, dünyayı akıllı bir Yaratıcı’nın eseri olarak gören Hristiyanlardı: Kopernik, Kepler, Galileo, Newton. Büyük Patlama’yı ilk öne süren kişi de Belçikalı bir Katolik rahip ve fizikçi olan Georges Lemaître’dir.

Yaratılış kitabı bir fen kitabı değil

Bazı ateistler, Yaratılış kitabının eski çağların evren resmini çizdiğini söyler. Ama Kilise, Kutsal Kitap’ın bir fen kitabı gibi okunmasını hiçbir zaman istemedi. Aziz Augustinus daha 5. yüzyılın başında, Kutsal Kitap’ı bilimin açıkça gösterdiği şeylerle çatıştıran Hristiyanların insanları imandan uzaklaştırdığını söylemişti. Katekizm, yaratılışın altı gününün sembolik bir anlatım olduğunu öğretir (KKK 337). Yaratılış, evrenin nasıl işlediğini değil, onu kimin yarattığını ve neden iyi olduğunu anlatır. Kilise, Tanrı’nın canlıları evrim yoluyla yaratmış olabileceğini de kabul eder; insanın ruhu ise doğrudan Tanrı’dan gelir (KKK 366).

Din adına yapılan kötülükler

Dini para ya da güç için kullananlar, dinin yanlış olduğunu göstermez. Sahte para basılması, gerçek paranın değerli olduğunu gösterir. Makalenin yazarı da istismarcıların varlığının dini inkâr etmek için bir sebep olmadığını söyler. İsa da en sert sözlerini, dini gösteriş için kullananlara söylemişti (Matta 23:27-28).

“Bu kadar din varken hangisi doğru?”

“Suudi Arabistan’da doğsaydın Müslüman olurdun” derler. Olabilir. Ama bir inancın nereden geldiği, doğru olup olmadığını göstermez. Aynı ateist Kuzey Kore’de doğsaydı o da başka türlü düşünürdü. Dinlerin çok olması, hepsinin yanlış olduğunu göstermez; hangisinin doğru olduğu araştırılabilir. Önce Tanrı’nın varlığına, sonra İsa’nın dirilişine bakılır. Sonrası için Neden Katoliğiz? ve İslam’a Cevap sayfalarımıza bakabilirsiniz. Kilise, kendi suçu olmadan Mesih’i tanımayan ama Tanrı’yı samimi bir kalple arayanların da kurtulabileceğini öğretir (KKK 847).

An article in Diyanet İlmî Dergi, the scholarly journal of Turkey’s Presidency of Religious Affairs, lists why young people in Turkey become atheists: the wish to live without any rules, religion being presented as if it were the enemy of science, religion being used for money and politics, and groups that read religious texts word for word and put violence first. None of these shows that God doesn’t exist. But all of them should be taken seriously.

Science and faith aren’t rivals

Science tells us how the universe works, not why it exists. The fine-tuning we saw above was discovered by science itself. Most of the pioneers of modern science were Christians who saw the world as the work of an intelligent Creator: Copernicus, Kepler, Galileo, Newton. And the first person to propose the Big Bang was Georges Lemaître, a Belgian Catholic priest and physicist.

Genesis isn’t a science book

Some atheists say the Book of Genesis paints an ancient picture of the universe. But the Church has never asked us to read the Bible like a science textbook. As early as the fifth century, St Augustine warned that Christians who set the Bible against what science clearly shows drive people away from the faith. The Catechism teaches that the six days of creation are told in a symbolic way (CCC 337). Genesis tells us not how the universe works, but who made it and why it is good. The Church also accepts that God may have created living things through evolution, while every human soul comes directly from God (CCC 366).

Evil done in the name of religion

People who use religion for money or power don’t prove that religion is false. The fact that people print fake money shows that real money is worth something. The article’s author also says that exploiters are no reason to reject religion. And Jesus saved His harshest words for those who used religion to show off (Matthew 23:27-28).

“With so many religions, which one is true?”

People say, “If you’d been born in Saudi Arabia, you’d be a Muslim.” Maybe. But where a belief comes from doesn’t show whether it’s true. If the same atheist had been born in North Korea, he’d think differently too. Having many religions doesn’t mean they’re all wrong; we can look into which one is true. First we look at whether God exists, then at the resurrection of Jesus. For what comes next, see our Why We’re Catholic and Answering Islam pages. The Church teaches that people who don’t know Christ through no fault of their own, but look for God with an honest heart, can also be saved (CCC 847).

Kapıyı AralamakOpening the Door

Deliller önemlidir, ama bir insanı imana tek başına taşımaz. Pat Flynn’in dediği gibi, ne inancını kaybetmesi ne de yeniden bulması sadece akılla oldu. Joe Schmid de Tanrı’nın varlığına ikna olduktan sonra aylarca direndi. Hayatını değiştirmek, yıllarca savunduğu fikirlerden vazgeçmek, herkesin önünde yanıldığını kabul etmek kolay değildi.

Rahip Mark Goring’in tavsiyesi basittir. Birincisi, dua edin; inanmasanız bile: “Tanrım, eğer varsan, kendini bana göster. Ben varım.” İsa şöyle der: “Sen dua edeceğin zaman iç odana gir, kapını kapa ve gizlide olan Babana dua et. Gizlilik içinde yapılanı gören Baban seni ödüllendirecektir” (Matta 6:6). İkincisi, iyi bir kitap okuyun: İncillerden birini ya da bir azizin hayatını. Üçüncüsü, yanlış olduğunu bildiğiniz şeyleri bırakın. Karanlıkta Tanrı’yı görmek zordur.

Kutsal Kitap şöyle der: “Beni arayacak ve bulacaksınız, çünkü beni bütün yüreğinizle arayacaksınız” (Yeremya 29:13). Yolun neresinde olursanız olun, Kilise’nin kapısı size açık. Sorularınız varsa bize yazın ya da size en yakın kiliseye gidin.

Evidence matters, but on its own it doesn’t carry anyone into faith. As Pat Flynn says, neither losing his faith nor finding it again was purely a matter of the intellect. Joe Schmid, too, resisted for months after he was convinced that God exists. Changing his life, giving up ideas he had defended for years, admitting in public that he had been wrong: none of it was easy.

Fr Mark Goring’s advice is simple. First, pray, even if you don’t believe: “God, if You’re real, show Yourself to me. I’m in.” Jesus says: “When you pray, go into your room and shut the door and pray to your Father who is in secret; and your Father who sees in secret will reward you” (Matthew 6:6). Second, read a good book: one of the Gospels, or the life of a saint. Third, let go of what you know to be wrong. It is hard to see God in the dark.

The Bible says: “You will seek me and find me, when you seek me with all your heart” (Jeremiah 29:13). Wherever you are on the road, the Church’s door is open to you. If you have questions, write to us or visit your nearest church.

KaynaklarSources

Joe Schmid, Tanrı’nın varlığı için kapsamlı felsefi savunma (Majesty of Reason YouTube kanalı)Joe Schmid, a comprehensive philosophical case for God’s existence (Majesty of Reason YouTube channel)
Joe Schmid, Pat Flynn ve rahip Mark Goring ile söyleşiler: ateizmden Katolikliğe (Pints with Aquinas)Interviews with Joe Schmid, Pat Flynn and Fr Mark Goring: from atheism to Catholicism (Pints with Aquinas)
Trent Horn ile Alex O’Connor, Tanrı’nın varlığı üzerine münazara (Pints with Aquinas, 2020) ve “İsa ölümden dirildi mi?” münazarası (Unbelievable?, 2026)Trent Horn and Alex O’Connor, debate on the existence of God (Pints with Aquinas, 2020) and “Did Jesus Rise From the Dead?” debate (Unbelievable?, 2026)
Cliffe Knechtle ile Alex O’Connor ve Phil Halper, Tanrı’nın varlığı üzerine münazaraCliffe Knechtle with Alex O’Connor and Phil Halper, debate on the existence of God
Graham Oppy ile Alex O’Connor söyleşisi (Within Reason)Graham Oppy in conversation with Alex O’Connor (Within Reason)
Gary R. Habermas ve Michael R. Licona, The Case for the Resurrection of Jesus (Kregel, 2004)Gary R. Habermas and Michael R. Licona, The Case for the Resurrection of Jesus (Kregel, 2004)
Michael R. Licona, The Resurrection of Jesus: A New Historiographical Approach (IVP Academic, 2010)
Brant Pitre, The Case for Jesus (Image, 2016)
André Aleman ve Frank Larøi, Hallucinations: The Science of Idiosyncratic Perception (APA, 2008)André Aleman and Frank Larøi, Hallucinations: The Science of Idiosyncratic Perception (APA, 2008)
Selim Özarslan, “Ülkemizde Ateizme Yönelme Sebepleri”, Diyanet İlmî Dergi 55 (2019): 1011-1025Selim Özarslan, “Ülkemizde Ateizme Yönelme Sebepleri” (Reasons for Turning to Atheism in Turkey), Diyanet İlmî Dergi 55 (2019): 1011-1025
Ethan Muse, Motiva Credibilitatis (Substack): Fatima, Lanciano ve Padre Pio yazılarıEthan Muse, Motiva Credibilitatis (Substack): articles on Fatima, Lanciano and Padre Pio
Geraint F. Lewis ve Luke A. Barnes, A Fortunate Universe: Life in a Finely Tuned Cosmos (Cambridge University Press, 2016)Geraint F. Lewis and Luke A. Barnes, A Fortunate Universe: Life in a Finely Tuned Cosmos (Cambridge University Press, 2016)
Brian Cutter ve Dustin Crummett, “Psychophysical Harmony: A New Argument for Theism” (Oxford Studies in Philosophy of Religion)Brian Cutter and Dustin Crummett, “Psychophysical Harmony: A New Argument for Theism” (Oxford Studies in Philosophy of Religion)
Richard Swinburne, The Existence of God (Oxford University Press, 2. baskı, 2004)Richard Swinburne, The Existence of God (Oxford University Press, 2nd ed., 2004)
J. L. Mackie, The Miracle of Theism (Oxford University Press, 1982)
Katolik Kilisesi KatekizmiCatechism of the Catholic Church