Önsöz

Giriş

Introduction

1. 11 Ekim 1992’de Papa II. Yuhanna Pavlus (Pope John Paul II), Katolik Kilisesi Katekizmi’ni bütün dünyanın inanlılarına sundu ve onu imanın canlı kaynaklarında yenilenen bir din eğitimi için bir “başvuru metni” [1] olarak tanımladı. II. Vatikan Konsili’nin (1962-1965) açılışından otuz yıl sonra, 1985’te Episkoposlar Sinodu Olağanüstü Genel Kurulu’nun dile getirdiği, iman ve ahlakla ilgili bütün Katolik öğretinin bir katekizmine duyulan arzu gerçekleşmiş oldu.

Beş yıl sonra, 15 Ağustos 1997’de Papa, Catechismus Catholicae Ecclesiae’nin tipik baskısını (editio typica) ilan etti ve onun temel amacını “Katolik öğretinin tam ve eksiksiz bir açıklaması olarak, herkesin Kilise’nin gündelik yaşamında neyi ikrar ettiğini, neyi kutladığını, neyi yaşadığını ve neyle dua ettiğini bilmesini sağlamak” [2] olarak doğruladı.

2. Katekizm’in potansiyelini daha tam olarak gerçekleştirmek ve Ekim 2002 Uluslararası Katekez Kongresi’nde ortaya çıkan isteğe yanıt vermek amacıyla Papa II. Yuhanna Pavlus, 2003’te İnanç Öğretisi Kongregasyonu Başkanı Kardinal Joseph Ratzinger başkanlığında bir Komisyon kurdu ve ona, Katekizm’in iman içeriğinin daha özlü bir ifadesi olarak Katolik Kilisesi Katekizmi’nin bir Özeti’ni hazırlama görevini verdi. İki yıllık çalışmadan sonra bir Özet taslağı hazırlandı ve görüşleri alınmak üzere Kardinallere ve Episkoposlar Konferansları Başkanlarına dağıtıldı. Taslak, alınan yanıtların büyük çoğunluğunda bir bütün olarak olumlu değerlendirildi. Bunun üzerine Komisyon taslağı gözden geçirdi ve sunulan iyileştirme önerilerini dikkate alarak son metni hazırladı.

3. Özet’in üç temel özelliği vardır: Katolik Kilisesi Katekizmi’ne sıkı bağlılık; diyalog biçimi; din eğitiminde sanatsal resimlerin kullanılması.

Özet tek başına duran bir eser değildir ve hiçbir biçimde Katolik Kilisesi Katekizmi’nin yerini almayı amaçlamaz: Tersine, kenarlara basılmış başvuru numaralarıyla ve Katekizm’in yapısına, gelişimine ve içeriğine tutarlı bağlılığıyla sürekli olarak Katekizm’e gönderme yapar. Gerçekten de Özet, sunuşunun bilgeliği ve ruhsallığının derinliğiyle bugün Kilise’de din eğitimi için her zaman temel metin olarak kalan Katekizm’e ilgiyi ve coşkuyu yeniden uyandırmayı amaçlar.

Katekizm gibi Özet de Mesih’teki yaşamın temel yasalarına karşılık gelen dört kısımdan oluşur.

“İnanç Beyanı” başlıklı birinci kısım, lex credendi’nin, yani Katolik Kilisesi’nin ikrar ettiği ve İznik-İstanbul İman Açıklaması’yla daha da ayrıntılandırılan Havariler İman Açıklaması’nda ifade edilen imanın bir sentezini içerir. İman Açıklaması’nın litürjik ikrarında Hristiyan topluluğu imanın başlıca gerçeklerini canlı olarak belleğinde tutar.

“Hristiyan Gizeminin Kutlanması” başlıklı ikinci kısım, lex celebrandi’nin temel öğelerini sunar. Müjde’nin duyurulması sahih yanıtını kutsal sır yaşamında bulur; Hristiyanlar bu yaşam aracılığıyla, varoluşlarının her anında, Mesih’in kurtuluşumuzu gerçekleştirdiği Paskalya gizeminin kurtarıcı gücünü deneyimler ve ona tanıklık ederler.

“Mesih’te Yaşam” başlıklı üçüncü kısım, vaftiz edilmişlerin ikrar ettikleri ve kutladıkları imana bağlılıklarını eylemleri ve ahlaki seçimleriyle gösterdikleri lex vivendi’yi hatırlatır. Hristiyan inanlılar Rab İsa tarafından, Kutsal Ruh’un sevgisi içinde Peder’in çocukları olarak onurlarına yaraşır biçimde davranmaya çağrılmıştır.

“Hristiyan Duası” başlıklı dördüncü kısım, lex orandi’yi, yani dua yaşamını özetler. Dua edenin yetkin örneği olan İsa’yı örnek alarak Hristiyan da duada Allah’la diyaloğa çağrılmıştır. Duanın ayrıcalıklı bir ifadesi, İsa’nın bize öğrettiği dua olan Göklerdeki Pederimiz’dır.

4. Özet’in ikinci özelliği, eski soru-cevap katekez edebi türünü yansıtan diyalog biçimidir. Amaç, okuru imanının hep yeni yönlerini keşfetmede derinleşmeye davet eden bir dizi keskin soru aracılığıyla, bir usta ile öğrencisi arasında hayali bir diyaloğu yeniden canlandırmaktır. Diyalog biçimi, metni esasa indirerek kısalığa da elverişlidir. Bu, okurun içeriği kavramasına ve belki de ezberlemesine yardımcı olabilir.

5. Üçüncü özellik, Özet’in bölümlerini belirleyen bazı sanatsal resimlerin eklenmesidir. Bunlar Hristiyan ikonografisinin zengin mirasından alınmıştır. Yüzyıllık konsil geleneği bize resimlerin de bir Müjde vaazı olduğunu öğretir. Her çağda sanatçılar kurtuluş gizeminin başlıca olaylarını, onları renklerin parıltısı ve güzelliğin yetkinliği içinde sunarak inanlıların seyrine ve hayranlığına sunmuşlardır. Bu, bugün her zamankinden daha çok, bir resim kültüründe kutsal bir resmin sözlerle söylenebilecek olandan çok daha fazlasını ifade edebileceğinin ve Müjde mesajını iletmenin son derece etkili ve dinamik bir yolu olabileceğinin bir göstergesidir.

6. II. Vatikan Konsili’nin kapanışından kırk yıl sonra ve Efkaristiya yılında bu Özet, her yaştan ve her durumdan Hristiyan inanlıların gerçeğe duyduğu açlığı ve iman sahibi olmayanların gerçeğe ve adalete duyduğu açlığı gidermek için ek bir kaynak oluşturur. Özet’in yayımlanması, evrensel Kilise’nin sütunları ve antik dünyanın örnek müjdecileri olan Kutsal Havariler Petrus (Peter) ve Pavlus (Paul) Bayramı’nda gerçekleşecektir. Bu havariler vaaz ettiklerini gördüler ve Mesih’in gerçeğine şehitliğe varıncaya dek tanıklık ettiler. Misyonerlik gayretlerinde onları örnek alalım ve Kilise’nin, imanın yüce duyurusunu ilk kez kendilerinden aldığı havarilerin öğretisini her zaman izlemesi için Rab’be dua edelim.

20 Mart 2005, Palmiye Pazarı.

Kardinal Joseph Ratzinger

Özel Komisyon Başkanı

[1] II. Yuhanna Pavlus (John Paul II), Havarisel Anayasa Fidei depositum, 11 Ekim 1992.

[2] II. Yuhanna Pavlus (John Paul II), Havarisel Mektup Laetamur magnopere, 15 Ağustos 1997.